Lubię pieski. Miałam kiedyś Łajkę, potem miałam Liska, jeszcze potem Bimbra, a na końcu Pucka. Trzy pierwsze były to tzw. psy podwórzowe, łańcuchowe (miłośnicy zwierząt pewnie mnie zhejtują), zwykle spuszczane z tego łańcucha na noc i skoro świt wiązane. Gwoli ścisłości należy dodać, że tak do końca nie były to psy moje, tylko moich rodziców, a nadrzędny cel i sens ich życia stanowiło pilnowanie gospodarstwa. Najlepiej wywiązywała się z tego Łajka - wpuszczała na podwórze każdego, kto się pojawił; problem był, kiedy delikwent chciał stamtąd wyjść. Przy czym nigdy nikogo nie pogryzła, ale zawsze ten ktoś musiał być wyprowadzony za furtkę przez któregoś z domowników. W pewnym momencie swojego życia popadła jednak Łajka w bardzo brzydki nałóg i zadarła z - delikatnie rzecz ujmując - producentem krzakówki.

Podczas tegorocznej Parady Równości w Berlinie (25 lipca) doszło do tragicznego zamachu. W tłum uczestników Christopher Street Day w Parku Tiergarten w centrum Berlina wjechała furgonetka. Zginęła 65-letnia obywatelka Polski, 16 osób zostało rannych. Zamachowcem okazał 21-letni Abdul B. Sprawca na miejscu zbrodni prawdopodobnie atakował ludzi także maczetą. W momencie, gdy piszę ten felieton, trwają poszukiwania agresora. Nie pierwsza to tego typu sytuacja. Rzecz jasna, dla lewicowych aktywistów problemem nie jest fakt, że mordercą okazuje się być imigrant, członek radykalizującej się grupy muzułmańskiej. Ba, „Gazeta Wyborcza”, relacjonując wydarzenie, nawet nie zająknęła się, że chodzi o islamistę. Według Katarzyny Kotuli z Lewicy (rozmywającej, jak zwykle, problem) winna jest bliżej nieokreślona „nienawiść”, „radykalizm”.